0.212.251 90 14
0.212.245 78 57

Fotografçılıkta kendi arşivine sahip ilk fotografçılardan biri sayılan Jean Eugène Auguste Atget, orta dönem fotografçılığının en önemli örneklerinden biri olarak bilinir.

Bordeaux yakınlarında, Libourne adlı bir kasabada doğan Atget, genç yaşta ailesini kaybetmesinin ardından amcası tarafından yetiştirildi. 22 yaşına kadar gemilerde tayfa olarak çalışan Atget, 1879 yılında Paris’teki Ulusal Konservatuar’a girdi ve 2 yıllık eğitiminin ardından aktör olarak mezun oldu. Ufak senaryolarda rol almaya başlayan Atget’ın başarısızlığı hem kendisi hem de çevresindekiler tarafından çok geçmeden hissedildi. Bu dönemde hayatının geri kalanını birllikte geçireceği ve aynı zamanda asistanı olacak aktrist Valentine Delafosse ile tanıştı. Birlikte geçirdikleri birkaç fakir yılın ardından Atget’ın aktörlükte bir geleceği olamayacağı açık bir şekilde anlaşıldı.

1897 yılında resim yaparak hayatını kazanmaya karar veren Atget aynı zamanda resmedeceği objelerin fotograflarını çekmeye başladı. Çizimlerini gösterip fikirlerini aldığı ressamların çizimlerinden çok çektiği fotograflarla ilgilendiklerini fark edince bu alana kaydı. Paris’te fotograflarını çektiği binalar, sokaklar, meydanlar, vitrinler, çöp toplayan insanlar, bisikletliler, işçiler bir anda sanat çevresinin ilgisini çekti. Ressamlar, bu fotograflara kendi resimlerine altlık oluşturması için sahip olmak istediler.

Paris’in sürekli değişen görüntüsünü fotograflayan Atget, bir şekilde şehrin tarihi meydanlarını konu alan sistematik bir arşive sahip oldu. Sonraki 30 yılda bu engin konunun 18x24 cm körüklü kamera, rectilinear objektifler, ahşap bir tripod ve birkaç plate holder kullanarak 10.000 fotogafını çekecekti.

Atget, “Sanatçılar için doküman” adında bir dükkan açtı ve sahne tasarımcılarından ressamlara, dekoratörlerden kütüphanelere kadar birçok kişi ve kuruma özenle düzenlenmiş arşivinden parçalar sattı. Yine de o dönemde müşterilerinden pek azı sanatını takdir etmiştir.

Atget’in eserlerindeki konuların vasat, hatta başarısız olarak değerlendirilmesi, birçok kişinin onu tecrübesiz ve basit diye nitelendirmesine sebep olmuştur. Aslında eserlerinde saf bir görüş ve gerçek bir sadelik hakimdir. 1920 yılında Atget, Paris’in tarihi ile ilgili 2.500 negatif satmıştır. Bu negatiflerin büyük çoğunluğu Paris’in son 20 yılı ile ilgiliydi ve Atget bu fotografları 16. ile 19. yüzyıllar arası eski Paris’in tarihi caddelerindeki mimarinin sanatsal belgeleri olarak ifade etmiştir. Tarihi evler, nitelikli cepheler ve kapılar, parmaklıklar, kapı tokmakları, tarihi çeşmeler, merdivenler ve Paris’teki kiliselerin iç mekanları... Kendisini yakın hissettiği bu konuları ele alan Atget, vaktinin büyük çoğunluğunu fotografa ayırdı ve en güzel eserlerini yaşamının son yıllarında üretti.

1926 yılında komşusu Man Ray, Atget’ın eserlerini “La Revolution Surréaliste” dergisinde yayınlattı. Yayınlanması da yaptığı işlerin büyük bir çevre tarafından takdir edilmesini sağladı. Ray’in öğrencisi olan Berenice Abbott, Atget’in fotograflarından çok etkilendi ve 1927 yılındaki ölümünün ardından baskılarını ve negatiflerini koruma görevini üstlendi. Abbott, Atget hakkındaki duygularını şu şekilde ifade etmiştir: “O her zaman bir şehir tarihçisi, paha biçilemez bir romantik, bir Paris aşığı ve fotografın Balzac’ı olarak hatırlanacaktır.”

Atget’nin eserleri 1929 yılında Stuttgart’ta düzenlenen modernist “Film und Foto” sergisinde halka sunulmuş, eserlerinden oluşan ilk kitabı 1931 yılında basılmıştır. Abbott’un Atget’ın eserlerinden oluşan koleksiyonu da şu an New York’taki Modern Sanatlar Müzesi’nde sergilenmektedir.